Eva, 10 april 2006
Nederland , Amsterdam

Eefje is back!

Lieve allemaal!

Na een comfortabele vlucht waarvan ik het grootste deel slapend heb doorgebracht, landde ik, vandaag precies een maand geleden, weer op Nederlandse bodem. Het weer: 2 graden Celsius met regen…

Die ochtend had ik in het vliegtuig na het ontbijt Harry Potter aangezet, me niets aantrekkend van de waarschuwing dat ‘het gekozen programma een langere speeltijd had dan de resterende vliegtijd’… En je snapt het al: juist op het meest spannende deel van de film, werd alle electronica uitgeschakeld omdat de landing was ingezet. Op dat moment had ik me ingehouden om een verzoekje bij de piloot in te dienen voor een extra rondje Duitsland, maar na het horen van het weerbericht van deze lieve man, was een rondje Duitsland niet meer voldoende en wilde ik toch eigenlijk echt rechtsomkeer!

De dag ervoor had ik Kaapstad nog heerlijk in bikini bij het zwembad van de laatste zonnestraaltjes liggen genieten. Ruim 38 graden was het geweest. Iets dat ik me nu niet meer kon voorstellen. Maar ja, het vooruitzicht om iedereen weer te zien, deed mij het weer (tijdelijk) vergeten, en toen ik door de ramen van de aankosmthal van Schiphol, Deli al ongeduldig zag gluren naar haar ietwat verafrikaniseerde dochter, scheen voor mij de zon alweer! En gelukkig was Stef er ook! Dit was nog een verassing voor mij, aangezien hij die dag ervoor niet eens zijn bed uit kon, vanwege acute rugpijn.

Na veel geknuffel en gekus en een kopje warme chocolademelk met slagroom, kon ik het dan niet langer uitstellen: ik zou toch echt naar buiten moeten... Brrrr! Tijdens het ritje terug naar Ede, moest ik natuurlijk weer compleet wennen aan het verkeer dat aan de verkeerde kant van de weg reed! En wat een regen zeg, bah bah bah!

Thuis aangekomen heb ik Deli en Stef een deel van mijn fotoos laten zien (een deel ja, want in totaal zijn het er 3338!). Fotoos laten zien is nmiddels een ritueel, dat ik de afgelopen weken nog vaak heb uitgevoerd! Die middag kreeg ik het eerste bezoek dat stond te popelen om mij weer te zien (en ik hen natuurlijk) en ook ‘s avonds na de (typisch Nederlandse) andijviestamppot, die Deli voor me had gemaakt, kwamen er wat mensen langs om me gedag te zeggen. En voordat ik er eigenlijk erg in had, zat het eerste dagje Nederland er alweer op.

Niet alleen de eerste dag, maar ook de afgelopen weken zijn voorbij gevlogen. Ik heb weer veel familie, en vriendjes en vriendinnetjes ontmoet, iets waar ik natuurlijk uitgebreid de tijd voor heb genomen! Ook heb ik al mijn fotoos eens goed uitgezocht. Ik heb een mooie selectie gemaakt, die inmiddels ontwikkeld wordt, want ik heb mijn zinnen gezet op een mooi ingeplakt foto-album... (Ja dat worden nog vele uurtjes inplakken...) Verder ben ik weer langzaam verhuisd naar Amsterdam (ondanks het feit dat ik het wel erg gezellig vond om bij Stef te wonen...).en heb ik weer 2 kleine vrachtwagentjes in mijn kamertje gepropt.

Het autorijden gaat me inmiddels ook weer wat beter af. Ik ben slechts eenmaal naar links uitgeweken, toen ik tegenmoet werd gereden door een auto op een smal weggetje, daarbij 3 mensen een hartaanval bezorgend: Stef die naast me zat, de bestuurder van de andere auto, en de fietser op wie ik recht afreed... Na wat andere kleine incidentjes, zoals het totaal links voorsorteren op een twee-richtingsweg en een paar keer de deurhendel als versnellingspook te hebben gebruikt, gaat het rijden nu weer helemaal piekebello!

Alhoewel ik Zuid-Afrika best wel mis (voornamelijk het weer!!!) zijn er ook wel een aantal dingen die ik weer erg waardeer in Nederland. Zo kan ik eindelijk weer ’s avonds in het donker in mijn eentje de straat op. Dat is iets wat je beter niet kan doen in Zuid-Afrika, iets waardoor je erg afhankelijk wordt van anderen. Naast mijn onafhankelijkheid, heb ik ook mijn privacy weer herwonnen! Vijf maanden een kamer delen met minsten 2 anderen mensen is best vol te houden, maar als je dan weer lekker je eigen territorium hebt, weet je pas wat je al die tijd hebt gemist.

Waar ik ook wel van geniet is het feit dat iedereen me gewoon kent in Nederland. Hier kom ik, in tegenstelling tot in Afrika, niet iedere dag nieuwe mensen tegen aan wie ik me moet voorstellen. Op zich is dat geen probleem, maar het vervelende is dat je maar een enkele keer wat diepgang in je sociale leven krijgt, omdat het nooit verder komt dan: “Hoi, ik ben Eva, ik kom uit Nederland en ik loop hier stage is Kaapstad”...

Natuurlijk zijn er ook zo de Nederlandse etenswaren die je niet zo 123 in Kaapstad kunt kopen, zoals lekkere Hollandse kaas, hagelslag, beschuit, (lekker) brood, drop, stroopwafels, etc. etc. etc. Het boodschappen doen is weer een feestje, en ik moet me wel inhouden hoor! Toch was de eerste keer weer boodschappen doen in Nederland weer even wennen: zélf een mandje pakken, zélf de groente wegen, zélf je spullen op de kassaband leggen, zélf je pinpas door de houder halen, zélf je tassen inpakken, en zélf je spullen naar de auto brengen... Ja, van service kunnen wij Nederlanders nog wat leren van die Afrikaners! (Net zoals tanken: je stopt bij de pomp, geeft je sleutel aan de pomp-bediener en hij tankt, lapt je ramen, en komt ook nog je wisselgeld brengen! Dat alles zonder je auto te verlaten.)

Ik ben ook weer helemaal blij dat ik beschikking heb over een eigen wasmachine! De afgelopen 5 maanden heb ik mijn kleren naar een wasserette moeten brengen, en ik kan je vertellen: je kleren worden er niet echt schoner op. Hoogstens valer en kleiner, en dat alles zonder dat ze lekker ruiken. Het alternatief was natuurlijk de handwas, een techniek die ik ondertussen volkomen beheers, maar dat is zo veel werk! Ja, ik ben zeer dankbaar voor de wasmachine!

’s Avonds het Nederlandse nieuws op tv kijken is ook weer een feestje. Langzamerhand raak ik weer een beetje op de hoogte van alle Nederlandse ontwikkelingen. Het enige nieuws dat me in Kaapstad namelijk heeft bereikt is de vermoorde mus op Domino-dag...

Ondanks al deze positieve dingen aan Nederland, moet ik toch toegeven dat het acclimatiseren best veel energie vergt en dat het me enigszins moeite kost om me weer in mijn Nederlandse bestaan te storten. Zuid-Afrika is gewoon een heerlijk land waar ik een hele bijzondere en fijne tijd heb gehad. Ik denk dat ik gewoon nog een beetje last heb van heimwee!

Afgelopen weken heb ik ook ontdekt dat ik een aantal zeer trouwe lezers heb. Erg leuk om te ontdekken. Alle reacties en smsjes, kaartjes en emailtjes zorgden ervoor dat ik me nooit eenzaam heb gevoeld daar aan de andere kant van de wereld! Hier wil ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om jullie daar allemaal voor te bedanken!

Dit zal het laatste bericht zijn dat ik op deze weblog plaats, dus ook een klein afscheid. Ik hoop dat jullie je hebben vermaakt met al mijn verhaaltjes over mijn drukke bestaan aldaar!

Dikke knuffel en kus en tot snel!

Eva.



Ps: Kijk ook nog even op het vorige bericht: “een mooie combinatie van na-, cul- en avontuur”. Hier heb ik nog een verhaal geplaatst over de laatste 2 weken van mijn overland-tour van Kaapstad naar Victoria Falls en over de laatste daagjes Kaapstad. Ook heb ik nog de ontbrekende fotoos geplaatst!

X.

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl